Wat levert een opstelling op? Persoonlijke verhalen.

De vraag: “Wat levert een opstelling mij op?” is soms best wel lastig te beantwoorden. Ik weet natuurlijk hoe waardevol de inzichten voor mij zijn geweest die ik in mijn eigen opstellingen opdeed. En hoeveel impact die hebben. In m’n blogs schrijf ik daar soms over..

 

Maar als begeleider weet ik niet met welk inzicht de vraagsteller naar huis gaat. Wat ik wel weet is dat “you cannot heal what you do not feel”. In de opstelling zie ik dat vaak gebeuren – maar niet altijd. Onze ziel beweegt uit zichzelf naar ‘heal’ maar ons brein, onze overlevingsmechanismen blokkeren die weg soms.
De ziel heeft er ook tijd voor nodig. Soms valt het kwartje pas na weken of zelfs maanden. Ik kan dus niet weten wat er in de maanden na de opstelling gebeurt. Heeft het inzicht ook tot nieuwe keuzes, ander gedrag, geleid?

 

Op deze pagina vind je zeer persoonlijke verhalen van mensen die bij Helderheid een opstelling hebben gedaan. Over hun vraag, hun opstelling en hoe het met hen gaat enkele maanden na de opstelling. Ik ben dankbaar dat ze dit met mij wilden delen. En dankbaar dat ik met hun instemming die verhalen hier mag delen.

En je mag contact met mij opnemen wanneer je jouw verhaal hier ook zou willen delen.

Heiko Sportel: systemisch coach en begeleider van familieopstellingen
 

 

 

Willemijn (39)

In mijn werk voel ik me vaak niet serieus genomen. Ik voel me weer een klein meisje dat de les wordt geleerd en hard moet werken om zich te bewijzen. Om mijn werk goed te kunnen doen, zou het enorm helpen als ik minder sterk reageer en meer open-minded aan tafel kan zitten.

 

Mijn inzicht uit de opstelling
Na het uitvragen van mijn familie systeem stelde ik mijn ouders op. Zij doolden beiden door de ruimte, niet wetend wat hun plek was. De representant die voor mij in de ruimte stond was ook zoekend naar haar plek. Daarna werden mijn grootouders opgesteld. Zij waren afkeurend naar de relatie tussen mijn ouders.
Tegen het eind van de opstelling stond ik zelf in de ruimte. Mijn ouders en grootouders konden toen zeggen: “Jij bent mijn (klein)kind en ik ben trots op je, je mag er zijn.” Met een hand op mijn hart en een hand op mijn buik liet ik deze woorden binnenkomen. Ik draaide me om en zette een grote stap van hen vandaan. Mijn eigen leven binnen. Ik strekte mijn armen naar achter en hoorde alles kraken. De hoofdpijn die zich voorgaande week had ontwikkeld, was op slag verdwenen.

 

2 maanden later
De eerste weken heb ik met niemand gesproken over de opstelling en mijn gevoel erbij. Ik analyseer sterk en door erover te praten zou de opstelling haar kracht verliezen. Mijn ziel moest eea verwerken.
Ik merk nu dat ik nog sterker in mijn eigen leven sta. Mijn eigen keuzes maak. Me minder afhankelijk voel van wat anderen (met name mijn ouders en gezin van herkomst) van mij vinden. Het is een gevoel van zekerheid, vertrouwen in mezelf waardoor ik me minder laat leiden door de ander.

 

naar boven

Paul (50)

Al heel lang ervaar ik een soort sluimerende boosheid op alles en iedereen. Het heeft me m’n huwelijk gekost en de relatie met mijn kinderen is ook niet best.

 

Opstelling
In eerste instantie stonden er representanten voor mijn vader, mijn moeder en mijzelf. Het stond muurvast – heel herkenbaar. Heiko bracht een representant in voor ‘boosheid’ die prompt naast mijn representant ging staan.
Ik vertelde dat het oudste kind van m’n ouders na een halfjaar overleed. Ik was de jongste van het gezin. De boosheid ging naast m’n vader staan. Die bleef helemaal bevroren staan. Heiko zette representanten neer voor m’n opa en oma. Nu was mijn vader’s oudere broer op 7 jarige leeftijd overleden. Mijn opa was ook bevroren in zijn machteloosheid. Het gevoel van onmacht is ook herkenbaar voor mij. Toen de boosheid bij hem ging staan brak in tranen uit. Ook mijn vader kon daardoor weg bewegen.

 

En nu 2 maanden later?
Ik snap nu dat mijn gevoel van onmacht en boosheid op een of andere manier afkomstig zijn van mijn opa. Ik begrijp nog steeds niet hoe dat kan, maar het voelt kloppend. In de afgelopen tijd heb ik daar aan terug moeten denken op momenten dat ik boosheid op voelde komen. Dat gaf me even een moment van: dit is niet mijn boosheid maar die van opa. Daardoor kon ik veel gepaster reageren. Een hele opluchting.

 

naar boven