Wat heb ik toch met vergezichten?

25 februari 2021

Als ik terug kijk in oude fotoboeken, zie ik dat ik blijkbaar graag vergezichten met wegen fotografeer. Hele collages kan ik er van maken. Het ook heel eenvoudig om een logo te verzinnen: een pad dat naar bergen in de verte leidt. Maar waarom past dit plaatje zo goed bij mij? Wat heb ik toch met vergezichten?

weg die verdwijnt in de trillende hitte van de dag

Een pad heeft een richting met in de verte een doel, nog een beetje wazig – en je weet eigenlijk wel zeker dat het pad daar niet rechtstreeks naar toe gaat. Er zullen keuzes gemaakt moeten, afslagen genomen. En waar je precies uitkomt, bij deze berg of bij die andere, dat weet je ook nog niet.

 

In het boeddhisme wordt gezegd dat je je niet aan het doel moet hechten. Het pad er naar toe is belangrijker. Want op dat pad sta je nu, in een realiteit die je om je heen ziet, ervaart. En alleen nù kan je dingen veranderen want het verleden is voorbij en de toekomst moet nog komen.

 

De keuzes die je maakt op je pad hangen af van je dromen, van de hoop die je hebt voor de toekomst. Jouw keuzes hangen dus af van het vergezicht dat je hebt. En omdat het jouw eigen pad is, mag je dus dromen en hoop koesteren want dat bepaalt jouw pad. Beschouw het als een compliment wanneer je een ‘dromer’ of ‘idealist’ of wat-dan-ook genoemd wordt, want er is moed nodig om te dromen en hoop te koesteren.

 

En wat is nu de link met coaching?

 

Soms kan je het gevoel hebben dat je wel vooruit gaat op je pad maar dat je toch steeds weer op hetzelfde punt terecht komt. Het lijkt wel of je pad een rotonde is geworden waar je de afslagen niet van kan vinden. In dat geval kunnen we samen gaan praten over je dromen, over het vergezicht en vooral over de dingen die je er (onbewust) van weerhouden de juiste afslag te kiezen.

Het kan ook gebeuren dat het vergezicht verdwenen lijkt te zijn in de drukte van het leven: een baan (of juist niet), opgroeiende kinderen, …… (vul maar in – de lijst is lang).

 

Het woord ‘vergezicht’ is één van de synoniemen voor het woord ‘perspectief’. Dat woord horen we de laatste tijd vaak in verband met de beperkingen t.g.v. corona. De beperkingen hebben sommigen van ons op een rotonde doen belanden. We horen ook dat we met z’n allen weer dringend perspectief nodig hebben. Maar we kunnen toch alleen ons zelf perspectief geven? We kiezen toch onze eigen vergezichten? Laten we daar samen over praten.

 

Ik heb de afgelopen maanden ook twee keer gehad dat ik een week corona-rondjes op de rotonde heb gedraaid. Ik moest het drieluik “Inleiding Familieopstellingen” van januari afzeggen en 2 opstellingenmiddagen. Niet leuk! Tot ik me realiseerde dat het niet om de beperkingen ging maar om de manier waarop ik er mee om ging. Mijn eigen vergezicht (een praktijk voor Coaching en Familieopstellingen) was er nog steeds, er zaten alleen een paar extra bochten in het pad!

 

En toen ik los kwam van het beperkingen-denken, kwamen er spontaan weer ideeën en de energie om die uit te voeren.

Deze blog is eerder verschenen in februari 2021 als nieuwsbrief: Wat heb ik toch met vergezichten?

Reacties

Reacties kan je achterlaten in het contactformulier met als onderwerp “februari 2021”

 

9 december 2021 (Heiko):

Ter aanvulling: In een begeleidde meditatie gaf Deepak Chopra me vanmorgen een mooie zin: “My future unfolds with hope and joy. Dat is precies wat ik bij zo’n vergezicht voel.